ظهر روز دوشنبه ۵ اردیبهشت ماه ۱۴۰۱، ماموران سردخانه با احضار خانواده یک متوفی بهائی به نام ابوالفضل انصاری از ایشان خواستند تا متوفی را هر چه سریعتر در همان روز دفن کنند در غیر اینصورت توسط خودشان دفن خواهد شد.
دو هفته پیش، «مژده شمسایی»، بازیگر سینما و تئاتر و همسر «بهرام بیضایی» بر صفحهاش در فیسبوک نوشت: «مردمآزارى، اقلیتآزارى، بهایىآزارى ادامه دارد! سعیده خضوعى، خواهر زادهى بهرام بیضایى دیروز در تهران بازداشت شد. سعیده مادر ارسلان یزدانى بعد از ارسلان و همسرش سمیرا ابراهیمى سومین عضو خانواده است که بازداشت شده تنها به این دلیل که در خانهى خودشان آنچنان که دلشان مىخواهد و باور دارند نیایش مىکنند. اوایل انقلاب سعیده که از مدرسه عالى سینما و تلویزیون فارغالتحصیل شده بود تنها دانشجویى بود که برخلاف تعهد دانشکده به همین دلیل در تلویزیون استخدام نشد و سالها علىرغم دقت، توانایى و دانش سینمایىاش طبق قرارى نانوشته و ناگفته از طرف اکثریت اهالى سینما حذف و خانه نشین شد. و امروز به همان دلیل در زندان است. بهایى بودن جرم نیست!»
«حیدر آسیابی»، رئیس کل دادگستری گلستان، از بازداشت قاتل دو روحانی اهل سنت در گنبدکاووس خبر داد و گفت که متهم انگیزه خود از قتل را «اختلافهای شخصی» عنوان کرده است.
امروز سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱ ارسلان یزدانی فرزند سعیده خضوعی شهروند بهایی بازداشت شده در تهران در حساب کاربری خود نوشت برای دومین بار از او خواستهاند برای تهیه داروهای مادرش به میدان جمهوری برود.
سپاه پاسداران، وزارت امور خارجه، سازمان اوقاف و امور خیریه به همراه تعداد دیگری از نهادهای حاکمیتی در جمهوری اسلامی از حامیان یکی از مهمترین سایتهای یهودیستیز در ایران به نام «اندیشکده مطالعات یهود» هستند. این سایت که از دیماه ۱۳۹۴ فعالیت خود را آغاز کرده، تاکنون بیش از هزار مقاله، گزارش، یادداشت، کتاب و فیلم در ۱۰ محور کلان علیه یهود و یهودیان داخل و خارج ایران منتشر کرده است.
درباره اندیشکده مطالعات یهود و مدیریت آن چه میدانیم؟
روز دوشنبه ۲۹ فروردین ماه، «رحمت رستمیپور»، نوکیش مسیحی توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در انزلی بازداشت شد. آذر، همسر آقای رستمیپور نیز به دنبال بازداشت وی، روز سه شنبه ۳۰ فروردین ماه، احضار و پس از بازجویی چندساعته به صورت موقت آزاد شد.
«ایرانوایر» در سلسله گفتوگوهایی با شهروندان و صاحبنظران پیرو ادیان گوناگون، چند سوال عمده را مطرح میکند: «در شرایطی که جمهوری اسلامی به طور سیستماتیک حقوق اقلیتهای دینی و مذهبی را نقض میکند، وظیفه شهروندان آزاداندیش و معتقد به اصول جهانشمول حقوق بشر چیست؟ اقلیتها چه انتظاری از هموطنان خود و چه پیشنهادهایی برای آنان دارند؟» در این بخش، با بخشی از شهروندان و صاحبنظران یارسان گفتوگو کردهایم.
«در روز ١۶ فروردین ١٣٧١ به اتفاق پسرم به دادستانی رفتیم. مسئول مربوطه گفت، بروید با یکی از اقوام مرد خود بیایید نه با فرزند خود. همان روز عصر با یکی از آشنایان مراجعه کردیم که این مرتبه مرا به قسمت اجرای احکام راه ندادند. دوست مزبور تنها به اجرای احکام مراجعه کرد و در مقابل سوال وی از وضع همسرم، فرد مسئول از کشوی میز خود وصیتنامه همسرم را به دست ایشان داد که تاریخ ٢٨اسفند١٣٧٠ بر روی آن خورده بود. روز ١٧فروردین١٣٧١ به بهشت زهرا مراجعه نمودم. دفاتر آنجا روزِ دفنِ جسد را ٣٠اسفند١٣٧٠ نشان میداد. روز ١٨فروردین١٣٧١ به دادستانی رفتم. در جواب سوال من که به چه علت شوهر مرا کشتهاید، بهجای جواب با درشتی به من پرخاش نمودند و تنها یک کیف پول خالی و یک عینک شکسته از لوازم شوهرم را به من تحویل دادند و گفتند که این تمام وسایل شوهر شما است.»
شاید تعداد ایرانیانی که از وجود یک دانشگاه زیرزمینی و مخفی در این کشور مطلع باشند، زیاد نباشد. اصطلاح مخفی و زیرزمینی ناخودآگاه ممکن است تصویر یک رفتار مجرمانه را به ذهن متبادر کند؛ اما ترکیب دانشگاه زیرزمینی کمی عجیب به نظر میرسد. این دانشگاه ساخته و پرداخته بهاییان ایران است که به دلیل آزار و اذیت ساختاری و سیستماتیک در جمهوری اسلامی ایران از رفتن به دانشگاه محروماند؛ اما راهی برای تحصیلات تکمیلی فرزندان خود یافتهاند.