سازمان «ماده ۱۸» سندی را منتشر کرده که بر اساس رای بیسابقهای که توسط دیوان عالی کشور صادر شده است، «تبلیغ مسیحیت و تشکیل کلیسای خانگی» نه جرم است و نه «تبانی برای برهم زدن امنیت کشور».
این رای برای ۹ تن از نوکیشان مسیحی محبوس در زندان اوین که نسبت به اتهامات خود و حکم صادر شده بر اساس آن اعتراض کرده بودند، صادر شده است.
در چهار دهه حاکمیت جمهوریاسلامی در ایران، اقلیتهای دینی، قومی و مذهبی با تبعیضهای گوناگونی مواجه بودهاند. برخی از این تبعیضها در قوانین و برخی در تفسیر مسئولان از قوانین و اجرا قابل پیگیری است. با نگاهی گذرا به وضعیت استانهایی که جمعیت اقلیتها در آنها بیشتر است و تفاوت سطح توسعهیافتگی در آنها به نسبت دیگر استانها، بهسادگی میتوان نشانههای این تبعیض را مشاهده کرد.
در چهارمین قسمت از برنامه لایو اینستاگرامی «ما ایرانیم»، با آقایان «مهران براتی» فعال سیاسی و «بهنام قلیپور» روزنامهنگار، درباره این تبعیضها گفتوگو کردهایم. «ما ایرانیم» عنوان لایو اینستاگرامی «ایرانوایر» با موضوع اقلیتهای مذهبی، دینی و قومی است. این برنامه هر شنبه ساعت ۱۹ به وقت ایران آغاز میشود. ایرانوایر تلاش میکند با کمک کارشناسان، تصویر روشنی از آنچه در این سالها بر سر اقلیتها آمده، ارائه دهد.
دادگاه انقلاب بابل در استان مازندران شیوا خلیلی، شهروند بهایی را به یک سال زندان محکوم کرده است.
در پی اوجگیری آزار و فشار بر پیروان آیین بهایی در چند ماه گذشته در ایران که شامل صدور احکام حبس، بازداشت موقت، آغاز محکومیت، اخراج از محل کار، پلمب محل کسب، مصادره و فروش زمینهای روستاییان بهایی و ممانعت از تحصیلات دانشگاهی بود، حکومت ایران با استفاده از امکانات رسانهای و عمومی دشمنی و نفرت علیه شهروندان بهایی را هم افزایش داده است.
در پی عزل مولانا «محمدحسین گرگیج»، امام جمعه اهل سنت آزاد شهر در استان گلستان، گزارشها از حاکمیت جو امنیتی و استقرار نیروهای یگان ویژه در این شهر حکایت دارند.
بعدازظهر روز چهارشنبه ۲۴ آذر ۱۴۰۰، هشت مامور امنیتی با نشان دادن حکم، منزل پدر و مادر «ارسلان یزدانی»، شهروند بهایی را تفتیش کردند.
اقدام به بازرسی منزل در زمانی انجام شد که خانواده یزدانی در حال اسبابکشی بود و وسایل منزل در کارتنها بستهبندی شده بودند.
این کلیسا هم مانند تمام کلیساهای دیگر، نقشهاش به شکل صلیب است. دو طرف ورودی آن نیمکتهای چوبی قرار گرفته و فرشی قرمز در وسط راه، زیر پای مردم پهن شده است. این جا کلیسای «گریگور مقدس» تهران است.
«میترا بندی امیرآبادی» و «هیوا یزدان مهدیآبادی»، دو شهروند بهایی ساکن یزد در خانههای خود بازداشت و برای تحمل دوران محکومیت ۸ ماهه خود به زندان یزد، منتقل شدهاند.
«زندگی کردن در مشهد فاجعه است. شیعیان دوازدهامامی هم در این شهر درست و حسابی نمیتوانند زندگی کنند، از بس محدودیت برای همه چیز وجود دارد؛ وای به حال ما ارمنیها.»
طنز شیرینی در کلامش دارد و اینها را با شوخطبعی و لبخند میگوید. «هایک هوسپیان مهر»، یکی از شهروندان ارمنی ایرانی است که خانوادهاش نسلها است، ساکن خراسان رضوی و شهر مشهد هستند. او که به دلایل امنیتی ترجیح میدهد از نام مستعار استفاده کند، به «ایرانوایر» میگوید: «ارمنیهای مشهد بعد از انقلاب هم مهاجرت کردند و هم به حاشیه رانده شدند. پیش از انقلاب و حتی قبل از دوره پهلوی اول، ارمنیها در ساختار جمعیتی و حکومتی مشهد پذیرفته شده بودند. در دوره پهلوی حتی ازدیاد جمعیت داشتند. رابطه ارامنه و مسلمانان هم در مشهد مسالمتآمیز بوده و از آزادی نسبی برخوردار بودند. آن سالها ارامنه در مشهد محل و منطقه معینی نداشتند؛ اما بیشترشان در محدوده ارگ و پشت باغ ملی زندگی میکردند. به گواه خاطراتی که از دیگران شنیدهام و شواهدی که بر جا مانده، اختلاف و تبعیض به لحاظ عقیده را تجربه نمیکردند؛ اما بعد از انقلاب همه چیز تغییر کرد.»